thc-thc.com

Kaktusy z Meskaliną

Kaktusy z meskaliną to takie odmiany kaktusów, które produkują i zawierają psychoaktywny składnik zwany właśnie meskaliną. Najbardziej znanymi kaktusami meskalinowymi z licznych prac etnograficznych są Peyote i San Pedro. Zyskały one światową sławę jako rośliny odurzające i rytualne, ale także jako rośliny lecznicze.

Kaktusy z Meskaliną, jamaica.com.pl

Jeśli jednak ktoś chciałby ograniczyć się tylko do tych dwóch gatunków, to popełnia błąd, gdyż oprócz nich istnieje jeszcze cały rząd innych roślin kaktusowych, które zawierają meskalinę. I to częściowo w dużych ilościach.

Dawkowanie i działanie kaktusów meskalinowych

Meskalina (3,4,5-Trimethoxyphenylethylamin) jest naturalnie występującym, metoksylowanym derywatem amfetaminy i stanowi naturalne źródło dla obecnych narkotyków. Głównym źródłem meskaliny jest występujący w Ameryce kakstus o nazwie Peyote, który zawiera w sobie około 1-6% meskaliny. Kaktus ten ma wielkość około 15-20cm i jego szeroki i płaski wierzchołek osiąga średnicę do 8cm. Zazwyczaj ten wierzchołek tnie się w plastry, które się suszy. Tak wysuszone plastry nazywa się „button“ i stanowią one gotową do spożycia formę kaktusa. Jeden button zawiera 45mg meskaliny i aby go spożyć, najpierw umieszcza się go w jamie ustnej i ssie, po czym połyka. Działanie halucynogenne następuje po spożyciu średnio 6-12 takich butonów, co odpowiada dawce meskaliny równej około 270-540mg, albo odpowiednio przy 5mg/ 1kg masy ciała. Działanie meskaliny można porównać do działania LSD.

Dla dorosłego człowieka, ważącego 70kg odpowiada to dawce 350 miligramów czystej meskaliny. Meskalina w bardzo dużych dawkach staje się substancją toksyczną i trującą. Jednak do dziś nie zanotowano żadnych przypadków śmiertelnych z powodu zażycia tej czynnej substancji kaktusa. Jednak przyjmowanie tak dużych ilości jest niewskazane i niebezpieczne.

Efekt działania kaktusów meskalinowych rozpoczyna się około 30 do 120 minut po ich spożyciu. Na początku wielu psychonautów mówi o poważnych nudnościach, które często kończą się silnymi wymiotami. Indianie również korzystali z meskaliny w celu oczyszczenia swojego ciała. To prowadzi do tego, że halucynogenny trip psychonauta zaczyna będąc całkowicie oczyszczonym i wtedy odbywa on podróż w głąb siebie, podróż przez przestrzeń, podróż do bogów. Meskalina w odpowiedniej dawce powoduje halucynacje jak klasyczne tryptaminy enteogeny. Jednak całe to doświadczenie jest bardziej emocjonalne.

Efekty działania kaktusa meskalinowego trwają od 4 do 9 godzin, w zależności od gatunku i okazu, zanim całkowicie ustąpią. Spójrzmy, jak to wygląda w przypadku tych najbardziej znanych kaktusów, Peyote i San Pedro. W tym przypadku skoncentrujemy się na spożyciu kaktusów meskalinowych, a nie samej czystej meskaliny.

Peyote przyjmowany jest w dawkach od 4 do 35 buttonów. Zależy to od zawartości aktywnego składnika, rozmiaru buttonu i oczekiwanego działania. Ogólnie rzecz biorąc, można powiedzieć, że około 15-20 gramów suchej masy Peyote odpowiada dawce pomiędzy 200 a 600 miligramów meskaliny.

San Pedro jest dozowany w zależności od swojej wielkości. Chociaż również tutaj obowiązują wartości orientacyjne, około 30 do 35 gramów suchej masy wywołuje działanie psychodeliczne, w zależności od zawartości składników aktywnych. Ale uwaga! Istnieją dwa rodzaje kaktusa San Pedro! Oprócz Echinopsis (Trichocereus) pachanoi, istnieje jeszcze Echinopsis peruviana (Trichocereus peruvianus), który jest co najmniej dwa razy silniejszy, o ile nie jeszcze silniejszy! Brakuje danych dotyczących dawkowania dla Asselkaktus Pelecyphora aseliformis. Wiadomo jednak, że ten kaktus zażywa się obrany z kolców i skórki i na świeżo i w działaniu jest podobny do Peyote, jednak znacznie słabszy. Pelecyphora aseliformis zawiera niewielkie ilości meskaliny.

Ogólnie można powiedzieć, że meskalina działa podobnie do psilocybiny i LSD-25. W mniejszych dawkach, około 50 do 150 miligramów meskaliny, kaktusy meskalinowe mają efekt stymulujący, zwiększający energię, a nawet zwiększający wydajność. Pokazuje się tutaj pewna analogia meskaliny z pochodnymi amfetaminy, które są ze sobą ściśle powiązane chemicznie.

Ponadto wiele kaktusów meskalinowych uważanych jest za rośliny lecznicze w rodzimej medycynie ludowej, które mają różne właściwości medyczne, na przykład w przypadku gorączki, bólu i zatrucia.

Zagrożenia i ryzyka?

Zasadniczo niewiele może się zdarzyć gdy mamy do czynienia z kaktusami z meskaliną. W najgorszym razie ukłujesz się kolcem lub zostajesz złapany przez policję. Spożywanie meskaliny samo w sobie nie stwarza wielu istotnych zagrożeń. Istnieją jednak trzy główne, o których warto wspomnieć:

1) Przedawkowanie meskaliny

W literaturze opisano, że silne przedawkowanie meskaliny może prowadzić do paraliżu dróg oddechowych. W praktyce jednak taki przypadek nigdy nie został udokumentowany. Dawka śmiertelna dla myszy wynosi 880 miligramów na kilogram masy ciała. W odniesieniu do ludzi oznaczałoby to, że osoba dorosła musiałaby teoretycznie zjeść około 70 gramów meskaliny, aby umrzeć.

2) Pomylenie z innymi roślinami

Kaktusy meskalinowe przez niedoświadczonych psychonautów mogą być mylone z roślinami z rodziny pędowatych. Peyote, na przykład, łatwo myli się z trującym Euphorbia obesa – nie należy go jeść, wtedy zabawa się kończy. Dlatego ważne jest doświadczenie i wiedza.

3) Psychoza

Jak wszystkie psychodelika, meskalina może oczywiście aktywować utajoną psychozę lub prowadzić do tak zwanego Bad Tripu. W przypadku nagłej psychozy, lekarz dyżurny poda benzodiazepinę, taką jak Valium, Dormicum lub Tavor. Te leki zazwyczaj zatrzymują psychodeliczną podróż w ciągu kilku minut.

Które kaktusy zawierają meskalinę?

Dotychczas znanych jest 16 rodzajów kaktusów, które obejmują odmiany z występowaniem meskaliny. Poniżej przedstawiamy przegląd, w którym rośliny są wymienione zgodnie z oznaczeniami naukowymi. Niektóre kaktusy jeszcze jakiś czas temu nazywano inaczej, dlatego też obok aktualnych nazw podaliśmy również te stare. Niektóre kaktusy nadal występują pod starą nazwą i nawet sklepy botaniczne ich jeszcze używają.

  • Aztekium ritteri
  • Cereus jamacaru
  • Echinopsis lageniformis (stara nazwa: Trichocereus bridgesii)
  • Echinopsis peruviana (stara nazwa: Trichocereus peruvianus)
  • Echinopsis pachanoi (stara nazwa: Trichocereus pachanoi)
  • Echinopsis cuzcoensis (stara nazwa: Trichocereus cuzcoensis)
  • Echinopsis deserticola (stara nazwa: Trichocereus fulvilanus)
  • Echinopsis macrogona (stara nazwa: Trichocereus macrogonus)
  • Echinopsis spachiana (stara nazwa: Trichocereus spachianus)
  • Echinopsis strigosa (stara nazwa: Trichocereus strigosus)
  • Echinopsis tacaquirensis subsp. taquimbalensis)
  • Echinopsis terscheckii (stara nazwa: Trichocereus terscheckii)
  • Echinopsis valida (stara nazwa: Trichocereus validus)
  • Echinopsis werdermanniana (stara nazwa: Trichocereus werdermannianus)
  • Eriosyce islayensis (stara nazwa: Islaya minor)
  • Gymnocalycium calochlorum
  • Gymnocalycium comarapense
  • Gymnocalycium gibbosum
  • Gymnocalycium horridispinum
  • Gymnocalycium netrelianum
  • Gymnocalycium riograndense
  • Gymnocalycium striglianum
  • Gymnocalycium uebelmannianum
  • Gymnocalycium valnicekianum
  • Gymnocalycium vatteri
  • Lophophora williamsii
  • Lophophora diffusa
  • Myrtillocactus geometrizans
  • Opuntia acanthocarpa
  • Opuntia cylindria
  • Opuntia basilaris
  • Opuntia echinocarpa
  • Opuntia ficus-indica
  • Opuntia imbricata
  • Opuntia spinosior
  • Pachycereus gaumeri (stara nazwa: Pterocereus gaumeri)
  • Pelecyphora aselliformis
  • Pereskia corrugata
  • Pereskia tampicana
  • Pereskiopsis scandens
  • Polaskia chende
  • Stenocereus beneckei
  • Stenocereus eruca (stara nazwa: Machaerocereus eruca)
  • Stenocereus stellatus
  • Stenocereus treleasei
  • Stetsonia coryne
  • Turbinicarpus lophophoroides
  • Turbinicarpus pseudomacrochele
  • Turbinicarpus pseudopectinatus
  • Turbinicarpus schmiedickeanus

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


Copyright © jamaica.com.pl - Portal o marihuanie.